Sofie Kruize
Mijn uitgangspunt voor mijn keramieken werk is mijn fascinatie voor het abstracte te combineren met mijn fascinatie voor het menselijke lichaam.
Toen ik begon met werken aan de kunstwerken voor deze expositie, had ik net een boek gelezen over Camille Claudel. Zij was een Franse beeldhouwer die bekend was voor haar bronzen beelden. Ik was geïnspireerd geraakt door haar vastberadenheid en haar liefde voor haar kunst. Het moment dat ik de laatste bladzijde heb uitgelezen begon ik gelijk in mijn kleine studentenkamertje te boetseren. Toen Claudel het niet breed had woonde ze in een klein appartement in Parijs, waar ze alsnog dag en nacht bezig was met haar werk, ondanks haar begrenzingen. Hierdoor ben ik gaan denken, ik kan dit ook. Ik heb geen grote werkplaats nodig om het werk te maken wat ik wil, het enige essentiële wat ik nodig heb, is het verlangen om iets de wereld in te brengen. Mijn uitgangspunt voor mijn keramieken werk was mijn fascinatie voor het abstracte te combineren met mijn fascinatie voor het menselijke lichaam. Ik wou spelen met associatie, hoe erg kan ik het menselijk lichaam vervreemden, dat je het nog wel herkent? De kromming van een elleboog, de uiteindes van je tenen. Alles ontstond vloeiend uit m’n vingers, alsof het al wist hoe het wou bestaan.
Mijn passie voor keramiek begon in 2023, toen ik begon met een keramiekcursus bij het Kielzog in Hoogezand-Sappemeer. Ik zat in een groep met tien andere vrouwen, begeleid door Jos Boerjan, ze waren bijna allemaal boven de zestig. Ik heb veel van hen geleerd en mede dankzij hun hulp ben ik uiteindelijk in 2024 toegelaten tot de Academie Minerva. Zij zijn ook een enorme inspiratiebron voor mij geweest. Ik bewonderde hun en hun hoeveelheid kennis over keramiek. Ik hoop dat ik later net als hun dezelfde passie blijf voelen voor deze kunst.
Met dit werk heb ik mijn passie voor keramiek teruggevonden. Ik heb mij verdiept in de vormen van het lichaam, hoe dit weerspiegelt wordt in organische vormen. Dit heb ik gecombineerd, om zo een verwarrend beeld te creëren van herkenning en vervreemding. Het doel was om deze lijn op te zoeken en te vervagen. Om te zien wat andere mensen erbij voelen.
